من از خدا خواستم که زشتیهای وجود مرا از بین ببرد.
خدا گفت: «نه آنها برای این در تو نیستند که من آنها را از بین ببرم، برای این هستند که تو در برابرشان استقامت به خرج دهی.»
من از خدا خواستم که سلامتی و هماهنگی بدنم را کامل سازد.
خدا گفت: «نه. روح تو کامل است، اما جسم و بدن تو موقتی است.»
من از خدا خواستم که به من صبر دهد.
خدا گفت: «نه. صبر بر اثر سختیها به دست میآید. شکیبایی و صبوری دادنی نیست بلکه به دست آوردنی است.»
من از خدا خواستم به من خوشبختی دهد.
خدا گفت: «نه. من به تو برکت میدهم، اما خوشبختی به خودت بستگی دارد.»
من از خدا خواستم تا از درد و رنج رهایم کند.
خدا گفت: «نه. درد و رنج تو را از این جهان دور و به من نزدیکتر میکند.»
من از خدا خواستم تا روحم را رشد دهد.
خدا گفت: «نه، تو خودت باید رشد کنی، اما من تو را کمک میکنم تا میوه دهی.»
من از خدا خواستم به من چیزهایی بدهد که زندگی را دوست داشته باشم.
خدا گفت: «نه، من به تو زندگی میبخشم تا تو از همه لحظات آن لذت ببری.»
نهایتا من از خدا خواستم که کمکم کند تا دیگران را همانطور که هستند و او آنها را دوست دارد، دوست داشته باشم.
خدا گفت: «سرانجام حکمت را آموختی.»
امروز روز توست. پس آن را هدر نده تا خداوند نیز به تو برکت دهد. وقتی آنچه را رخ میدهد درک کنی و به مردم محبت کنی برکت خواهی یافت
