|
ای مرفه کارمند بی حقوق |
|
ای که بسیارید ایندم جوق جوق |
|
ای نوشته فرم ها را بهر پول |
|
ای بخورده زین سبب بسیار گول |
|
فرم یارانه نمودی پر عزیز |
|
تا روی با پول آن سوی ِ ونیز |
|
فرم را پر کردی و ملق زدی |
|
با کمر موزون بس لق لق زدی |
|
گفته ای ماشین نداری زیر پا |
|
دیزی ات پر باشد از آب و هوا |
|
سقفِ بالاسر نوشتی آسمان |
|
مالکی گفتی فقط یک از زنان |
|
یک پسر داری تو شیطون و بلا |
|
دختری داری چنان یاس منگولا |
|
از حقوقت هم نوشتی توی ِ فرم |
|
کم تر از خط فقیران است ونُرم |
|
پس چونان بگذشت ایام مدید |
|
دوره ای بگذشت و شد دور ِ جدید |
|
حال میباشد جوابت در مبایل |
|
دور تر از فکر و خاطر چند مایل |
|
خوشة اول ببودی در نظر |
|
پرت گشتی خوشة سوم دَمَر |
|
درد میبینم تو را حاصل شده |
|
فرم یارانه کنون کامل شده !! |
|
حال دانستی مرفه بوده ای |
|
بر شکم بیهوده کف را سوده ای |
|
چون مرفه گشته ای اینک بَبَم |
|
با خودت این جمله را گو دم به دم |
|
خوشه را برگیر و بنشین ای سعید |
|
یاد کن از آنکه بُن را میبرید |
|
شاد باش و شاد زی اینک با حال |
|
فقر و خطش را بشو پس بیخیال |
از امروز ماهانه یک میلیون تومان درآمد کسب کنید
