ضعیف ترین کلمه حسرت است آن را نخور

سمی ترین کلمه غرور است بشکنش

لطیف ترین کلمه لبخند است آن را حفظ کن

صمیمی ترین کس دوست است او را فراموش نکن

امشب به رسم عاشقی یادی زیاران  میکنم

در غربتی تاریک وسرد از غم حکایت می کنم

امشب وجودم خسته است از سردی دلهای سرد

آیا تو هم در یاد من هستی در این شبهای سرد

حتی می توان از جویباری کوچک بیاموزی که همچون خدمت گذاری خاموش به دوست و بیگانه یکسان خدمت کنی بیش تر اوقات آموزگار همه ی ما یکی است اما هرکس متناسب با استعداد و ظرفیت خود از آن بیاموزد

در مدرسه ی زندگی آن روز که درس جدیدی نیاموزیم روزی هدر رفته است

من وتو دو پنجره بودیم که هرروز به روی هم باز می شدیم کلاس قرارمان بود درس بهانه مان می دانستم در نگاه شیرینت یک دنیا احساس پاک و بی آلایش نهفته است 

اما امروز تا دور دستها خبری نیست کجا رفت آنهمه شوریدگی........

در وجود همه ی ما یک هیتلر وجود دارد

اگر ما نیز مانند هیتلر  این زندگی را که به ما عطا شده است به پرورش بذر نفرت بگذرانیم با او تفاوت نداریم آنگاه ما هم قربانی دیگر تنفر هستیم که در گسترش هر چه بیش تر نفرت می کوشیم

یگانه  راه آرامش یافتن آن است که بگذاریم گذشته بگذرد..............

رای آسودن ابتدا باید رها شدن را بیاموزیم بسیاری از ما دوست داریم که همواره چون کمانی که زه آن  به سختی کشیده شده است خمیده و زیر فشار باشیم در حالی که ما نیز مانند کمان نیاز داریم که گاه بدون زه باشیم و استراحت کنیم تا بتوانیم در مواقع ضروری و هنگام فعالیت از نیروی خود بهتر بهره مند شویم. 

ای روزگار مشت خود را بیهوده خسته می کنی

                       کوه از خراش ناخنت خم نمی شود

افسوس از مکر هزاره

  قابیل وار بر من تاختی

            من هم زنی هستم مثل حوا

وکاش تو آدم بودی..

تو از جنس اقاقی

   تو از تبار شقایق

         تو حضوری بی تکلف

                 ساده مثل خنده های کودکانه

 تو نیلوفر

    تو پرستو

        تو نوایی

          بی صدا

                 چون نی شکایت می کنی از جداییها

هر چند از دوری چشمان قشنگت گله داریم

                             تا لحظه ی خوبی که بیایی من و دل حوصله داریم

گفتی من وتو قسمت یک پنجره باشیم قبول است

                            هر چندبه اندازه ی پرواز وقفس فاصله داریم

یادت که نرفته است عزیزم اگر دردسری هست

                             ازخنده ی آنروز.از آن کوچه ازآن یک بله داریم

دیگرهمه را گردن این قسمت وتقدیر نیانداز

                              تقدیر کدام است ببین ما خودمان مساله داریم

عیب از خودمان نیست که تا پای قراری به میان است

                              هی صحبت کمبود زمان می شود ومشغله داریم

انگار محال است که ما قسمت یک پنجره باشیم

                                حالا که به اندازه ی پروازو قفس فاصله داریم

من می میرم

  ونوشته هایم

              در پوششی از شرم

                          در کنج صفحات

                             کنار لبه ی بی همزبانی

                                از یاد خواهد رفت

                                    وکسی نخواهد فهمید

                                          حنجره ی من

                                             در آزروی فریاد

                                                     در گور سکوت آرمید.