من این پایین نشستم سرد و بی روح
تو داری میرسی به قله کوه
داری هر لحظه از من دور میشی
ازم دل میکنی مجبور میشی
تا مه راه رو نپوشونده نگام کن
اگه رو قله سردت شد صدام کن
یه رنگ مرده از رنگین کمونم
من این پایین نمیتونم بمونم
تا مه راه رو نپوشونده نگام کن
اگه رو قله سردت شد صدام کن
یه رنگ مرده از رنگین کمونم
من این پایین نمیتونم بمونم
منم اون که تو را داده به مهتاب
کسی که روتو میپوشونه تو خواب
کسی که واسه آغوش تو کم نیست
میخوام یادم نره، دست خودم نیست
اگه رو قله سردت شد صدام کن
یه رنگ مرده از رنگین کمونم
من این پایین نمیتونم بمونم
